Swój wywód Kleiber rozpoczyna zarysowaniem problemów dotyczących gospodarowania wiedzą, przedstawia ich znaczenie nie tylko dla rozwoju cywilizacyjnego ale również globalnej rywalizacji aby następnie zwrócić się ku kwestiom związanym z rozwojem nauki :

“Sprawa wykracza daleko poza sam problem komunikacji naukowej i dotyczy w istocie całej problematyki funkcjonowania nauki w społeczeństwie. W uproszczeniu chodzi tu o coraz powszechniejsze wśród niektórych uczonych poglądy, że wszystkie wyniki badań naukowych, jeszcze nawet w postaci “surowej” i niedopracowanej, powinny być udostępniane w sieci internetu i poddawane ocenie innych zainteresowanych badaczy. Zwolennicy tego poglądu uważają, że takie podejście zasadniczo odmienia pojęcie współpracy badawczej i podnosi produktywność pracy uczonych – dla dobra płacących za tę działalność, czyli de facto nas wszystkich. Przytaczane są różnorodne argumenty za – od praktycznych korzyści płynących z twórczego stosowania technik komputerowych do filozoficznych rozważań o nieprzewidywalnej synergii płynącej ze współpracy tysięcy nieznających się osób. Ale przeciwnicy też mają mocne argumenty. Ryzyko upowszechniania niezweryfikowanych informacji bądź całych teorii niejako tworzy “naturalne” możliwości plagiatów i trudności w ocenie wkładu poszczególnych uczonych do rezultatów badań. To też z pewnością zasługuje na rozwagę.

[...]

Jedno jest pewne – szerokie zaakceptowanie takiej otwartości procesów badawczych byłoby rewolucją na trudną do przewidzenia skalę, zmieniającą całkowicie metodologię uprawiania nauki i uzyskiwanych praw do jej wykorzystywania. Nie miejmy przy tym wątpliwości – sposoby udostępniania i ochrony posiadanej wiedzy są dzisiaj sednem subtelnych analiz korporacji, rządów, organizacji międzynarodowych, a sprawa nabierać będzie szybko jeszcze większego, wręcz kluczowego dla naszej przyszłości znaczenia. Znalezienie odpowiedniej równowagi pomiędzy otwartym dostępem do pewnych rodzajów wiedzy ogólnej – co jest niezbędne dla harmonijnego rozwoju cywilizacyjnego – a skutecznymi metodami ochrony posiadanej wiedzy umożliwiającej tworzenie innowacyjnych produktów i usług jest bez wątpienia zasadniczym zadaniem.”

W obrębie zespołów należących do poszczególnych wydziałów można oglądać kolekcje materiałów dydaktycznych, konferencyjnych i publikacji naukowych. W początkowym zasobie znalazło się 70 pozycji.

Oddzielny zespół dodatkowo gromadzi wszystkie doktoraty, obronione na uczelni od listopada minionego roku, kiedy weszły w życie przepisy zobowiązujące do zdeponowania tekstu dysertacji w repozytorium i jego otwartego publikowana na specjalnej licencji. To pierwsza w Polsce realizacja pomysłu zbierania i udostępniania w otwartej formie prac doktorskich.

W repozytorium mają znaleźć się również czasopisma wydawane przez UAM, co powiększy zbiór Polskich czasopism Open Acess.

Repozytorium powstało dzięki współpracy UAMu z Biblioteką Uniwersytecką, reprezentowaną przez Emilię Karwasińską i Małgorzatę Rychlik. Przy budowie serwisu wykorzystano jedno z najchętniej używanych darmowych narzędzi do tworzenia otwartych repozytoriów -DSpace.

Tworzenie repozytoriów uczelnianych na świecie staje się coraz powszechniejszą praktyką. AMUR  jest pierwszą tego rodzaju inicjatywą i kamieniem milowym otwartej nauki w Polsce.

Prace dygitalizacyjne rozpoczęte zostaną już niebawem. Na początek planowane jest udostępnienie zbiorów prasy polskiej z XIX i początku XX wieku. Wiele z tych gazet to jedyne egzemplarze w Polsce. Materiały będą powszechnie dostępne, a zagrożone już teraz rozpadem oryginały zostaną poddane dodatkowej konserwacji zachowawczej i wyłączone z użytku. Ponadto do kolekcji zostaną włączone reprodukcje cyfrowe zbiorów specjalnych m. in. z Oddziału Rękopisów, Starych Druków, Zbiorów Muzycznych, Graficznych i Kartograficznych oraz Wydawnictw Rzadkich.

Zgodnie z zapowiedziami do JBC mają wejść w pierwszej, trwającej trzy lata, fazie projektu 1222 tomy czasopism oraz 1644 książek i jednostek zbiorów specjalnych. Wszystkie materiały, włącznie z prasą XIXwieczną, mają być dostępne w postaci, która umożliwia zdalne przeszukiwanie całych dokumentów.

Osobą odpowiedzialną za projekt jest Krystyna Sanetra, wicedyrektor ds zbiorów XIX-XXI w. Pierwsze zbiory zostaną udostępnione nie wcześniej niż przed końcem tego roku.

W ciągu trzech lat zgodnie z zapowiedzią ma powstać kolekcja licząca 170 tysięcy pozycji. W jej skład wejdą “najważniejsze i najbardziej aktualne publikacje naukowe”, wybrane przez zespół ekspertów powołany przez FNP. Digitalizacją zostaną objęte zarówno książki jak i czasopisma.

Projekt za pomocą założeń systemu wypożyczeń bibliotecznych (których realizacja w formie tradycyjnej trwa około miesiąca), w tym wypadku odniesionego do plików elektronicznych, rozwiązuje problemy wynikające z zasad prawa autorskego, a dotyczącego możliwości udostępniania treści przez biblioteki. W przyjętym rozwiązaniu książki będą dostępne na terenie ponad 500 bibliotek, a udostępniane publikacje mają być chronione przed nieograniczonym kopiowaniem i drukowaniem.

Pomysł powołania biblioteki wyszedł od Fundacji Nauki Polskiej, jego realizację wzięły na siebie NASK i Biblioteka Narodowa. Projekt zostanie sfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach programu POIG . Koszt realizacji oszacowano na ponad 34 mln zł.

Szczegółowe tematy poruszane podczas kursu skupiają się m. in. wokół zagadnień otwartości nauki, digital humanities, digitalizacji i udostępniania źródeł w internecie, czy nowoczesnych narzędzi ułatwiających kwerendy.

Pomysł zorganizowania kursu jest odpowiedzią na nieobecność tej tematyki w ramach programu realizowanego w trakcie studiów. Ma na celu przybliżenie studentom zagadnień cyfrowej humanistyki, pokazanie potencjału internetu, który można wykorzystać w badaniach naukowych, a także skłonienie młodych naukowców realizowania własnych projektów internetowych.

Zgłoszenie następuję przez wypełnienie formularza aplikacyjnego w terminie do 30 listopada 2009. Liczba osób, mogących wziąć udział w kursie jest ograniczona. Projekt będzie trwał od 1 grudnia 2009 do 30 kwietnia 2010.

Repozytorium zostało stworzone przez Muzeum i Galerię Sztuki Brimingham a sfinansowane dzięki fundacji JISC w ramach programu digitalizacji i powiększania zasobów cyfrowych. Strona zaprojektowana przez agencję TAK! została udostępniona w lipcu tego roku. Do tej pory zdigitalizowano ponad dwa tysiące obrazów, rysunków, tapiserii, ceramiki i innych materiałów związanych z osobami ich twórców.

Kolekcja jest przykładem wykorzystania nowych technologii do szerokiego udostępnienia kompletnych zbiorów o istotnym znaczeniu dla historyków sztuki i badaczy z innych dziedzin, dla studentów, ale też osób, które są zainteresowane nimi z powodów pozanaukowych.

Wszystkie dzieła dostępne są w bardzo wysokiej jakości, co wciąż nie jest zbyt częste. Prezentacja skanów bardzo wysokiej jakości w przeglądarkach internetowych nie przysparza większych trudności dzięki zastosowanej technologii Silverlight.

Za pośrednictwem strony można umówić się na osobiste oglądanie wybranych przez siebie eksponatów. Zalogowani użytkownicy mogą też w ramach zaprezentowanych zbiorów tworzyć własne kolekcje tematyczne widoczne dla innych użytkowników, a także komentować prezentowane materiały.

Twórcy strony zachęcają do wykorzystywania repozytorium do celów dydaktycznych. Dla każdego użytkownika pomocą może być słownik terminów związanych z tematem prezentowanej twórczości.

Nagroda BIMA przyznawana jest co roku za wybitne osiągnięcie w dziedzinie projektowania witryn internetowych. Strony oceniane są za design, zawartość, posiadane funkcje, użyteczność.

U źródeł pomysłu leży przekonanie, że autorskie prawa majątkowe nie odnoszą się do samych idei, a jedynie do ich pisemnego przekazu, dlatego ich streszczanie mieści się w ramach dozwolonego użytku, tak długo, dopóki streszczający opisuje idee własnymi słowami.

Portal uprzystępnienia zawartość czaspospism naukowych za pomocą publikacji streszczeń artukułów tworzonych przez jego użytkowników i umożliwienie wolnej wymiany zestawień bibliograficznych na wybrane tematy. Dodatkowo same streszczenia mogą być segregowane w bloki tematyczne za pomocą słów kluczowych.  Portal obsługuje format BibTex, co umożliwia prosty eksport i import danych.

Portal ma być z jednej strony użytecznym narzędziem ułatwiającym kwerendy badawcze tym, którzy mają ograniczony dostęp do oryginalnych treści. Z drugiej strony ma być pomocą dla osób spoza grona naukowców, którym abstrakty mogą powiedzieć więcej, niż pisane żargonem naukowym teksty.

Użytkowników z każdym dniem przybywa. Ciekawe, że większość porzuca anonimowość: w swoich profilach dodają biogramy naukowe, listy publikacji, informacje o zainteresowaniach badawczych.

Portal działa na silniku MediaWiki. Na razie funkcjonuje w wersji beta. Przedsięwzięcie sfinansowane zostało przez Hewlett Fundation. Jego pomysłodawcą jest Neeru Paharia, a w radzie programowej  znalazły się osoby powiązane z Creative Commons.

Pytanie “Czyją własnością jest nauka?” jest kluczowe, a odpowiedź na nie będzie miała daleko idące implikacje dla postępu naukowego i sposobu dystrybucji osiągnięć naukowych. … Wierzymy, że nadszedł czas aby na nowo ocenić skutki istniejącego systemu praw autorskich, szczególnie w odniesieniu do prawa patentowego, nauki, innowacyjności i dostępu do technologii. Musimy ocenić czy system ten wspiera czy niszczy, czy działa na rzecz promocji postępu naukowego i dobra wspólnego czy je torpeduje. “

Apel noblistów zainaugurował narodową debatę “Who owns science?” na Uniwersytecie w Manchesterze.

• Barbara Malina (ed.), Open Access Opportunities and Challenges: A Handbook – zbiór artykułów opublikowany przez Komisję Europejską i UNESCO;
• Canessa,Zennaro, Science Dissemination using Open Access - kompendium wiedzy nt. OA, przewodnik dla naukowców i decydentów;
• Kylie Pappalardo, Understanding Open Access in the Academic Environment: A Guide for Authors – praktyczny przewodnik dla naukowców, którzy pragną udostępniać swoje prace. Książka przedstawia historię i założenia ruchu OA, wylicza repozytoria instytucjonalne i przedstawia ich działanie, przybliża podstawy prawa autorskiego i zawiera porady dotyczące negocjowania umów z wydawcami.