Więcej informacji na stronie Nature.

Za KOED.

Zapraszamy do korzystania z repozytorium, dostępnego pod adresem http://depot.ceon.pl, naukowców ze wszystkich instytucji naukowych i badawczych w Polsce. Wszelkie pytania dotyczące repozytorium prosimy kierować na adres repozytorium@ceon.pl.

Za:  Muzeum i Instytut Zoologii PAN

Więcej informacji, w tym o celach szczegółowych Projektu, można  przeczytać tutaj.

W obrębie zespołów należących do poszczególnych wydziałów można oglądać kolekcje materiałów dydaktycznych, konferencyjnych i publikacji naukowych. W początkowym zasobie znalazło się 70 pozycji.

Oddzielny zespół dodatkowo gromadzi wszystkie doktoraty, obronione na uczelni od listopada minionego roku, kiedy weszły w życie przepisy zobowiązujące do zdeponowania tekstu dysertacji w repozytorium i jego otwartego publikowana na specjalnej licencji. To pierwsza w Polsce realizacja pomysłu zbierania i udostępniania w otwartej formie prac doktorskich.

W repozytorium mają znaleźć się również czasopisma wydawane przez UAM, co powiększy zbiór Polskich czasopism Open Acess.

Repozytorium powstało dzięki współpracy UAMu z Biblioteką Uniwersytecką, reprezentowaną przez Emilię Karwasińską i Małgorzatę Rychlik. Przy budowie serwisu wykorzystano jedno z najchętniej używanych darmowych narzędzi do tworzenia otwartych repozytoriów -DSpace.

Tworzenie repozytoriów uczelnianych na świecie staje się coraz powszechniejszą praktyką. AMUR  jest pierwszą tego rodzaju inicjatywą i kamieniem milowym otwartej nauki w Polsce.

IBB jest pierwszą w Polsce placówką naukową, która zdecydowała się na wprowadzenie tego rozwiązania i została wpisana na listę Registry of Open Access Repository Material Archiving Policies jako 145 na świecie.

Repozytorium IBB PAN zostało zbudowane w oparciu o jedno z najpopularniejszych narzędzi do budowania otwartych repozytoriów – EPrints. W początkowej kolekcji, zebranej znalazło się 5 publikacji z zakresu m. in. botaniki, farmakologii.

To pierwszy w Polsce serwis udostępniający otwarte materiały edukacyjne stworzony przez uczelnię wyższą. W jego zasobach już teraz znajduje się 69 kursów, na które składają się animacje, symulacje, czy gotowe wykłady i ćwiczenia. Poza tym w serwisie można znaleźć całe podręczniki, których autorami są pracownicy AGH. Przestudiowanie całości zgromadzonych zbiorów zajęłoby około 1,5 tysiąca godzin kursowych – liczba jak na początek całkiem imponująca.Wszystkie materiały są dostępne na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach.

Nie bez znaczenia jest tu fakt, że projekt stworzenia platformy jest kierowany przez Centrum eLearningu (CeL AGH). CeL funkcjonuje pod obecną nazwą od 2006 roku, a działalność rozpoczęło już kilka lat wcześniej.

AGH jest pierwszą polską uczelnią, która stała się członkiem Open Courseware Consortium, w którego ramach uczelnie z całego świata udostępniajągromadzone przez siebie otwarte zasoby edukacyjne. W odróżnieniu jednak od większości z nich, OpenAGH jako pierwsze publikuje treści tworzone przez studentów, pracujących pod opieką tutorów.

Wszystkie materiały udostępnione są na licencji Creative Commons BY-NC-SA, za zgodą ich twórców. Jak poinformował rektor, większość pracowników uczelni już taką zgodę udzieliła.

W ciągu trzech lat zgodnie z zapowiedzią ma powstać kolekcja licząca 170 tysięcy pozycji. W jej skład wejdą “najważniejsze i najbardziej aktualne publikacje naukowe”, wybrane przez zespół ekspertów powołany przez FNP. Digitalizacją zostaną objęte zarówno książki jak i czasopisma.

Projekt za pomocą założeń systemu wypożyczeń bibliotecznych (których realizacja w formie tradycyjnej trwa około miesiąca), w tym wypadku odniesionego do plików elektronicznych, rozwiązuje problemy wynikające z zasad prawa autorskego, a dotyczącego możliwości udostępniania treści przez biblioteki. W przyjętym rozwiązaniu książki będą dostępne na terenie ponad 500 bibliotek, a udostępniane publikacje mają być chronione przed nieograniczonym kopiowaniem i drukowaniem.

Pomysł powołania biblioteki wyszedł od Fundacji Nauki Polskiej, jego realizację wzięły na siebie NASK i Biblioteka Narodowa. Projekt zostanie sfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach programu POIG . Koszt realizacji oszacowano na ponad 34 mln zł.

Repozytorium zostało stworzone przez Muzeum i Galerię Sztuki Brimingham a sfinansowane dzięki fundacji JISC w ramach programu digitalizacji i powiększania zasobów cyfrowych. Strona zaprojektowana przez agencję TAK! została udostępniona w lipcu tego roku. Do tej pory zdigitalizowano ponad dwa tysiące obrazów, rysunków, tapiserii, ceramiki i innych materiałów związanych z osobami ich twórców.

Kolekcja jest przykładem wykorzystania nowych technologii do szerokiego udostępnienia kompletnych zbiorów o istotnym znaczeniu dla historyków sztuki i badaczy z innych dziedzin, dla studentów, ale też osób, które są zainteresowane nimi z powodów pozanaukowych.

Wszystkie dzieła dostępne są w bardzo wysokiej jakości, co wciąż nie jest zbyt częste. Prezentacja skanów bardzo wysokiej jakości w przeglądarkach internetowych nie przysparza większych trudności dzięki zastosowanej technologii Silverlight.

Za pośrednictwem strony można umówić się na osobiste oglądanie wybranych przez siebie eksponatów. Zalogowani użytkownicy mogą też w ramach zaprezentowanych zbiorów tworzyć własne kolekcje tematyczne widoczne dla innych użytkowników, a także komentować prezentowane materiały.

Twórcy strony zachęcają do wykorzystywania repozytorium do celów dydaktycznych. Dla każdego użytkownika pomocą może być słownik terminów związanych z tematem prezentowanej twórczości.

Nagroda BIMA przyznawana jest co roku za wybitne osiągnięcie w dziedzinie projektowania witryn internetowych. Strony oceniane są za design, zawartość, posiadane funkcje, użyteczność.

U źródeł pomysłu leży przekonanie, że autorskie prawa majątkowe nie odnoszą się do samych idei, a jedynie do ich pisemnego przekazu, dlatego ich streszczanie mieści się w ramach dozwolonego użytku, tak długo, dopóki streszczający opisuje idee własnymi słowami.

Portal uprzystępnienia zawartość czaspospism naukowych za pomocą publikacji streszczeń artukułów tworzonych przez jego użytkowników i umożliwienie wolnej wymiany zestawień bibliograficznych na wybrane tematy. Dodatkowo same streszczenia mogą być segregowane w bloki tematyczne za pomocą słów kluczowych.  Portal obsługuje format BibTex, co umożliwia prosty eksport i import danych.

Portal ma być z jednej strony użytecznym narzędziem ułatwiającym kwerendy badawcze tym, którzy mają ograniczony dostęp do oryginalnych treści. Z drugiej strony ma być pomocą dla osób spoza grona naukowców, którym abstrakty mogą powiedzieć więcej, niż pisane żargonem naukowym teksty.

Użytkowników z każdym dniem przybywa. Ciekawe, że większość porzuca anonimowość: w swoich profilach dodają biogramy naukowe, listy publikacji, informacje o zainteresowaniach badawczych.

Portal działa na silniku MediaWiki. Na razie funkcjonuje w wersji beta. Przedsięwzięcie sfinansowane zostało przez Hewlett Fundation. Jego pomysłodawcą jest Neeru Paharia, a w radzie programowej  znalazły się osoby powiązane z Creative Commons.

Ten krok ma szansę wpłynąć na cały krajobraz nauki. Rewolucja w komunikacji wiedzy wywołała sprzeczności w samym sercu akademickiego życia. My akademicy tworzymy treść czasopism naukowych. Oceniamy artykuły jako recenzenci, pracujemy jako redaktorzy. Jednak wydawcy zmuszają nas abyśmy kupowali własną pracę, w formie drukowanej, za astronomiczne sumy. Cena subskrypcji wielu czasopism przewyższa dziś 20000 $ rocznie.[...]

Podejmując decyzję wspierania otwartego dostępu do artykułów Faculty of Arts and Scineces wspiera ideę otwartości w ogóle. Podejmując wysiłek jak najszerszego rozprzestrzeniania publikacji, FAS wzmocni pozycję Harvardu. Biblioteka Uniwersytecka odgrywa w tym procesie kluczową rolę. Dalecy jesteśmy od ograniczania dostępu do jej zasobów dla wybranych. Biblioteka dygitalizuje wybrane kolekcje, udostępnia je przez internet, współpracuje z Google przy dygitalizacji książek będących w domenie publicznej. Głosująć na tak, Harvard udostępni najnowsze publikacje na tej samej zasadzie jak udostępnia wiedzę zebraną w murach biblioteki od 1638 roku.